Tweenager!

Nu ons Meisje bijna 11 is, kunnen we wel zeggen dat het meisje meisje eraf is en dat we in de pre tiener fase zitten… oftewel, we hebben een (in be-)tweenager in huis!

Dit komt compleet met hangen, nergens zin in hebben, Tik Tok moves, VSCO needs, hormonen, social media en social drama. Vooral dat laatste is voor haarzelf erg vermoeiend. Want wat kun je nu wel en niet “posten”? Als je met vriendinnen K en M een “sleepover” hebt, zal vriendin A zich misschien wel buitengesloten voelen, dus dat wordt niet gepost. En als je met vriendin A een Tik Tok maakt bij haar thuis, kan vriendin E aan de achtergrond zien dat je daar bent, ook al zei je dat je geen plannen had en gewoon thuis zou blijven, om haar geen verdriet te doen. En laten we in de chat groep niet de foto plaatsen van een picknick die we hadden met z’n zevenen, want nummer 8 was er niet bij, dus laten we dan nog weer een aparte chat (nummer 332214) maken met iedereen die op de foto stond, want ook al was nummer 8 in LA, die gaat niet blij zijn dat ze er niet bij was… Volgt u nog? De druk die het social media oftewel de social drama met zich meeneemt is niet normaal.

Dan zijn er nog die hormonen… opeens veranderen die lieve meisjes in moeilijk kijkende, legging dragende (oh en vooral geen handschoenen, mutsen, sokken en ander warm spul bij -20C) pre pubers met beugels en beginnende borsten. Zo raar! Op school behandelen ze “The Talk”, waarin deels samen en deels gescheiden de jongens en meisjes op de hoogte worden gebracht van de ontwikkelingen die gaan plaatsvinden in hun lichamen en ook wat er voor nodig is om een baby te maken… Amerika zou Amerika niet zijn als ze daar niet wat terughoudend in blijven…  Er wordt verteld over dat een eitje en een visje nodig is om een baby te maken, maar er wordt dus echt NIET uitgelegd hoe en waar die visjes dan bij dat eitje kunnen komen.

Nu was mijn kind al volledig op de hoogte van het hoe en wat, door haar kort samengevat op haar 8e levensjaar als “oh dus net als een stekker in een stopcontact” , maar één meisje in haar klas bleeft toch een heleboel vragen hebben. Op de ouderavond was al verteld dat daar niet op in zou gaan. Dit arme meisje die 1 + 1 maar tot 2 probeerde te krijgen, liep uiteraard tegen heel veel vragen op en dreef de “Nurse” tot wanhoop! Uiteindelijk adviseerde de “Nurse” haar om toch eens met een “adult” te gaan praten over die details. Menig kind zal die dag naar huis zijn gegaan met de angst dat er zomaar een visje bij haar eitje zou kunnen komen lijkt mij!

Hoe dan ook… we komen in een heel andere fase. En dat neemt wat drama maar toch zeker ook een hoop leuke dingen met zich mee… Zo is het natuurlijk wel super handig dat ze nu zelf ontbijt en lunch kan maken, de vaatwasser kan uitruimen, zelf naar school kan gaan, kan stofzuigen, een ei kan bakken en mij met ontbijt in bed kan verrassen, hahaha… 😉

Kleine meisjes worden groot!!!

Another bullet through the church

Nou nou, er is weer een kogel door de kerk hoor.

Zoals ik de laatste keer al schreef, een keuze maken over blijven of teruggaan is gewoon niet te doen en iets wat ik maar bleef uitstellen en eigenlijk iets waar ik gewoon helemaal niet over na wilde denken. Dat was tevens de reden dat we ook maar bleven huren, want ja… we konden “ieder moment” weer teruggaan naar Nederland. En dus bleven we in huizen van een ander wonen, met de “hangtiet” gordijnen van een ander, al het donkere hout van een ander, de gouden kranen van een ander en de afschuwelijke lampen van een ander. Begrijp me niet verkeerd, we hebben van ieder huis een thuis gemaakt en het leuk weten op te lappen, maar je kunt nooit de kleur op de muur bepalen, de keuken kastjes, de greepjes, de vloer, etc.

Nou… jullie voelen hem aankomen, WE HEBBEN EEN HUIS GEKOCHT! Een enorm ei is gelegd en ik heb er dagen niet van kunnen slapen, maar het voelt nu ZO goed! We zijn van plan de komende jaren te blijven, in ons eigen huis! En dus zijn we maar meteen voor nieuwbouw gegaan, zodat we ieder tegeltje, iedere kraan, de kleur op de muur, etc zelf kunnen kiezen. Zo tof!

Het hele proces is net even anders als in Nederland. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat de kleur van ons huis gekozen kan worden, maar dat je niet dezelfde kleur als de buren naast je en tegenover je mag kiezen. Maar nu snap ik ook waarom wijken er hier nooit als vinexwijken uitzien, juist om dit soort regels!

En dat als je de sleutel van je nieuwbouw woning krijgt, dat je eigenlijk meteen kunt verhuizen. Er is dan al een (gras) tuin aangelegd, de vloeren liggen erin, de muren zijn geschilderd in de kleur die je wilt, de lampjes hangen, etc. Ideaal!

We verhuizen naar 1 dorp verderop, waar precies hetzelfde huis $125.000 goedkoper is… heeft allemaal met lokatie te maken. Het scheelt 10 minuten rijden met het plan waar we eerst naar keken en de scholen hebben dezelfde “ratings”! Die 10 minuten extra rijden is het dan best waard als je het mij vraagt (je blijft Nederlander of niet show)!!!

Meisje vindt het lastig en maakt zich vooral zorgen over het feit dat ze niet met haar vriendinnen naar Middle School zal gaan en weer opnieuw zal moeten beginnen. Maar na alle verhuizingen, zou ze dit toch ook aan moeten kunnen. En al moet ik persoonlijk op iedere nieuwe deur in de wijk kloppen, we zullen haar leeftijdsgenootjes vinden!

In april beginnen ze meten bouwen en eind september/begin oktober zouden we de sleutel al moeten krijgen! Kan niet wachten!!! Het voelt goed… eindelijk een beslissing gemaakt!

 

Update 2019

Werk aan de winkel, het is nl alweer meer dan een jaar geleden sinds mijn laatste update. Hieruit blijkt wel, dat de normale routine hier gaande is en het vakantiegevoel langzaamaan verdwenen is. Maar, begrijp me niet verkeerd… we hebben het hier nog steeds geweldig naar onze zin.

De Green Card is er sinds juni en dat geeft natuurlijk een fijn gevoel! We mogen hier de komende 10 jaar blijven in ieder geval. Maar of we dat doen? Geen idee… het is een onderwerp waar ik liever niet over praat. Gaan we of blijven we is een keuze die ik gewoon niet zou kunnen maken. Als enig kind voel ik toch een bepaalde verantwoordelijkheid naar mijn ouders toe en die worden er ook niet jonger op (sorry jommens). En daarbij zien de opa’s en oma’s ons Meisje ook maar 1 x per jaar en ook dat vind ik lastig, voor allen. Maar hier weggaan… terug naar het “opgefokte” Nederland, met minder ruimte, veel te veel agressie in het verkeer, teveel auto’s voor te kleine straten, minder kansen en mogelijkheden, meer bemoeials, betalen voor je glaasje water in een restaurant, kleinere huizen en garages, stikstof gedoe en nog veel meer lastige regels hmmm…. nee… dat klinkt ook niet aantrekkelijk… ondanks de carpaccio, kroketten, mooi landschap, fietsen, water, bruin brood, kneuterigheid, gezelligheid, familie en vrienden!

En dus blijven we hier voorlopig nog even en zien we het wel… misschien dat de beslissing wel een keer voor ons gemaakt wordt…

Hoe dan ook, Man heeft het nog heel erg naar zijn zin in zijn werk. Hij maakt lange dagen, maar gaat iedere dag nog met plezier naar werk en heeft ook nog genoeg uitdaging in zijn werk. Verder gaat hij nog graag fietsen… net als vandeweek, toen hij op de fiets naar werk ging en ik altijd nog roep: doe je voorzichtig, omdat ik mij zorgen maak met al die automobilisten die gewoon geen fietsers gewend zijn. Nou.. die auto’s waren het probleem niet, Man is onderuit gegaan op een glibberig paadje. In zijn sms merkte hij op dat zijn pink de verkeerde kant op stond en dat hij die toen even met een ruk weer op z’n plaats had getrokken. Heel erg stoer uiteraard, maar of het verstandig was? Niet naar de ER willen, niet naar de dokter willen, ook niet de “splint” om willen, die ik nog even bij de apotheek had bemachtigd. ’s Nachts kwam hij er toch achter dat een bezoekje aan de urgent care wellicht niet onverstandig was… waar ze hem net zo’n mooie splint hebben gegeven als ik al had gekocht en een doorverwijzing naar de orthopeed, waar we morgen heengaan omdat zijn vinger een lastige breuk heeft…

Meisje heeft het na 2 wat minder leuke jaren op school nu weer helemaal naar haar zin. In Januari moet ze voor de Amerikaanse school al keuzes gaan maken mbt volgend schooljaar, want dan gaat zij naar Middle School. Ze heeft besloten dat ze taal wil gaan doen (Spaans) en in het orkest wil (viool). Ik heb nog even geprobeerd of ze niet in de “band” wilde, die worden ingezet bij de parades… leuk met zo’n toeter op je hoofd met ketting in je mond en gek pakje aan. Ik dacht, daar komen de opa’s en oma’s vast voor over om dat te zien 😉

Meisje woont inmiddels langer in de US dan ze in Nederland heeft gewoond en dat is best raar. Want “we” komen uit Nederland, maar zij voelt dat inmiddels wel een beetje anders. Ze gaat liever met de auto naar school dan de fiets, ze draagt het liefst alleen leggings als een broek (ew!), even eten halen of Starbucks halen is heel gewoon en geen traktatie meer, iedere avond laat naar bed is heel normaal en ze spreekt het liefst Engels met een lekker Amerikaans accent. Tijdens het volkslied voorafgaand aan een wedstrijd, gaat automatisch haar handje naar haar hart… ze gaat echt volop mee in alle gebruiken hier. En wij maar heel hard ons best doen om ook het Nederlandse te blijven voeden. En ook al is het iedere week weer een tegenvaller dat ze naar Nederlandse les moet, het gaat super en we blijven het dus gewoon volhouden. Ooit zal ze mij daar dankbaar voor zijn.

Zelf ben ik inmiddels gestopt met Nederlandse school ivm al het andere werk dat veel tijd vergde. Al sta ik nog wel als invaljuf op de loonlijst! Dat is precies goed, om af en toe eens in te vallen. Strong Selfie begint qua werk voor mij pas weer in het nieuwe jaar op te pakken en deze maand heb ik ook mijn sieraden business even op een laag pitje gezet, de rust is dus een beetje wedergekeerd in mijn leven hier en zijn er zelfs momenten dat ik mij af en toe even stiekem verveel. Hallelujah, haha.. Maar dat houdt ook in, dat er even wat tijd was om deze update te schrijven! En wie weet pak ik het schrijven van blogs wel weer een beetje op in 2020! Wat zouden jullie graag voor blogs zien in het nieuwe jaar?

 

 

 

Update 2018

Yikes… wat heb ik onwijs lang niets laten horen…

Waarom? Nou, na al die tijd van het vakantiegevoel, heb ik nu toch het gevoel dat het “gewone leven” hier volop is begonnen. Al genieten we nog steeds van het feit dat we nog steeds iets minder verplichtingen hebben dan in Nederland en dat we hier toch ook echt meer ons eigen plan trekken.

We wonen hier nu alweer bijna 4 1/2 jaar. Meisje woont al bijna net zo lang in de US als dat zij in Nederland heeft gewoond. Gek idee! Meisje spreekt het liefst Engels en gaat vooral als zij boos is over op het Engels. Wat ons dan natuurlijk extra irriteert 😉 Vorige week moest ze naar de tandarts en de tandarts wilde toch echt dat ze een beugelbekkie zou krijgen. Ik ging daar heerlijk Nederlands tegenin. Hoezo? Wij doen niet aan de perfect American smile. Dat doen wij in ons land niet. Tot mijn schoonmoeder mij vertelde, dat “jullie” in Nederland ook eerder aan de beugels gaan tegenwoordig. Dus naja, toch maar met m’n Nederlandse staart tussen m’n benen die tandarts weer bellen…

Manlief is begonnen met een nieuwe functie bij een nieuw bedrijf en heeft het ontzettend naar zijn zin! Het is een geweldige kans en uitdaging voor hem! Het is een Amerikaans bedrijf, dus het is wel de bedoeling dat we hier nog een tijdje blijven. We zijn nog steeds in de race voor een Green Card en inmiddels zijn we wel een klein stapje verder in de vorm van een Travel Card!

Zelf ben ik nog altijd druk met van alles. Ik geef nog Nederlandse les 2 keer per week, aan groep 4 en 5 leerlingen. De interactie met de leerlingen is wat ik absoluut het leukste vind aan dit werk! Verder ben ik ontzettend druk met mijn KEEP sieraden business. Dat gaat als een trein, een sneltrein. Ik heb deze maand een cruise naar de Bahamas verdiend door al mijn sales en ga dan ook in mei heerlijk genieten van dat avontuur! En oh ja, ik volg een politiecursus! Geweldig om te zien hoe het er achter de schermen uitgaat. Vanavond mag ik schieten! Dat moet ik toch ook een keer ervaren, al ben ik totaal anti gun. Maar bij de politie hoort! Verder ben ik vorige week begonnen aan een nieuwe baan waar ik super veel energie van krijg. Ik ben onderdeel van een team van nu 3 dames die alledrie dezelfde passie hebben om krachtige, zelfverzekerde jongedames op deze wereld te zetten. Deze boodschap proberen wij dmv een “subscription box” en evenementen over te brengen. Je komt door dit werk zoveel dames tegen met een verhaal… een verhaal dat zij nu pas de krachtige vrouw zijn die ze al veel eerder hadden willen zijn. Vervolgens willen deze vrouwen zich dan ook maar wat graag inzetten om onze boodschap over te brengen. Bijzonder toch?!

Ik durf zelf te zeggen dat ik mij zeker de laatste 5 jaar ontzettend krachtig & zelfverzekerd voel. Waarom? Tja, je zult maar naar de “andere kant” van de wereld verhuizen, je baan opgeven, je familie en vrienden maar weinig kunnen zien, nieuwe contacten moeten leggen, nieuwe uitdagingen moeten aangaan. Ik doe het toch allemaal maar even. Ik ben er nu dan ook echt van overtuigd dat ik een aanwinst zou zijn voor menig werkgever, waar ik vroeger toch bang was voor solicitatiegesprekken en veilig en comfortabel in mijn gouden kooi had blijven zitten bij de KLM.

Op dit moment luister ik via internet live naar Radio 538 en ik verbaas mij over hoe vaak er wordt gevloekt. Het woord f*ck valt regelmatig. Dus ja, na 4 1/2 jaar ben je misschien een stuk Amerikaanser dan je eigenlijk zelf denkt 😉

You speak a nice little word over the border!

Het is natuurlijk erg handig als je een andere taal kunt spreken die niemand om je heen kan begrijpen. Zo kun je met je beste glimlach je kind de meeste vreselijke waarschuwingen toeroepen, zonder dat iemand doorheeft wat er gaande is. Ideaal soms!

Maar dat het Nederlands soms ook voor hilarische momenten kan zorgen, sta ik meestal niet zo bij stil…

Als je schoonmoeder Hannie heet en je roept in de winkel Hannieeeee, Hannieeee verwacht men toch echt dat je heel hard om je schatje roept.

Als je je kind wilt waarschuwen voor een auto en je roept heel hard : AAN DE KAAANT! horen die Amerikanen toch echt alleen maar heel hard KUT.

Toen ik aan mijn leerlingen vroeg wat zij het leukste vak op school vinden, keken zij mij een beetje geschokt aan. Maar ook :  stop je spullen maar in het vakje kun je beter niet zeggen waar Amerikanen bij staan.

Als je bezoek uit Nederland hebt waar je mee uit eten gaat en in het restaurant wordt gevraagd of het allemaal smaakt en ze antwoorden: yes, nice hoor, dan hebben ze zojuist de serveerster voor hoer uitgemaakt op hun beste Engels.

Want hoe goed je Engels ook is, als je en hoor achter iedere zin blijft plakken, kan het zijn dat ze toch een verkeerd beeld van je krijgen.

Jaren geleden had ik een Engels vriendje en mijn moeder nodigde hem uit : “Take a seat on the bank” (waar? boven op je spaargeld??!) en vroeg hem na het eten of hij een dessert wilde (wel graag met oase).

Ook het letterlijk vertalen van Nederlands naar Engels is niet altijd zinvol. Zo begrijpt men hier “here comes the monkey out of the sleeve” echt niet en ook niet “coffee thick looking” zoals mijn baas ooit tijdens een vergadering zei.

Hilariteit alom!

FRONT

Spo(o)rt niet!

Dat sport in Amerika heel belangrijk is, zou u inmiddels moeten weten. U moet niet raar staan opkijken als u tijdens een etentje in een sjeik restaurant meerdere TV’s formaatje billboard ziet hangen, met daarop de diverse sportwedstrijden. Sport is “huge” hier! De dagen dat er een grote lokale club moet spelen, dragen veel mensen outfits van die club. De merchandise gaat van kleding tot koelboxen, van bekers tot bh’s en van sieraden tot stoelen.

Net zo belangrijk is het dat kinderen hier aan sport doen. Een standaard vraag is dan ook wat jouw kind doet. Nu ben ik niet zo’n fanatieke moeder en ben ik meer van het freestylen en doe maar een beetje wat je leuk vindt. Een houding die veel ouders hier niet begrijpen. Meisje werd dan ook niet heel enthousiast van sporten, kind van haar moeder. Maar uiteindelijk wilde ze wel van alles proberen. Met ballet was ze na de derde pirouette uitgedraaid, met zwemmen nadate de dolphin kick werd geïntroduceerd en met voetbal was ze klaar toen bleek dat ze alleen heel hard rechtdoor kon rennen en dus letterlijk aan haar doel voorbij ging. Toen kwam judo. Ideetje van haar vader uiteraard. Maar goed, ik moet zeggen nadat ik een aantal trainingen had gezien, dat ik in ieder geval de warming up al heel serieus en goed vond. Maar het feit dat bij een tekort aan meisjes, mijn Meisje moet liggen rollebollen met een jongetje vond ik dan toch een beetje apart. Of begin ik nu te Amerikaans (lees preuts) te worden?! Hoe dan ook, Meisje bleek het erg leuk te vinden en er ook best heel goed in te zijn.

Gisteren had Meisje haar eerste tournament. Nadat ik had lesgegeven op de Nederlandse school, spoedde ik mij richting de sporthal op een uurtje rijden vanaf Chicago. Deze enthousiaste moeder ging met 2 wielen door de bocht om op tijd aanwezig te zijn om haar dochter te zien schitteren in haar eerste wedstrijden. Bij aankomst bleek dat judo vooral erg populair is onder de Oost Europese immigranten. En dan echt het neusje van de immigratie zalm. Er hing een hele agressieve sfeer, er werd gehuild, er werd flink geschreeuwd er waren bloedneuzen en er werd fanatiek geoefend waarbij vaders zich maar wat graag half lieten killen door hun oogappeltjes, zodat ze wisten dat ze dat tijdens de wedstrijd ook bij hun tegenstander zouden doen. Ik maakte me vooral zorgen of ik wel alleen naar de wc zou kunnen gaan en of mijn mooie auto straks nog wel velgen en een autoradio zou hebben. Kortom, er hing een naar sfeertje… te fanatiek, alsof er na afloop al “scholarships” zouden worden uitgedeeld.

Meisje zat te “chillaxen” aan de kant met haar iPad en maakte zich nergens druk om. Man had de tegenstander bestudeerd en probeerde ook een gooi te doen naar meest fanatieke vader en vertelde Meisje wat haar te wachten stond. Hij vertelde haar dat haar tegenstander de dochter was van die hardcore ouders bij mat 2. En dat dat meisje direct heel heftig op haar af zou komen rennen. Dat alleen al maakte wat ongerustheid in mij los en dus besloot ik ook eens op onderzoek uit te gaan. Ik wist direct wie de hardcore ouders waren, die mij ieder zicht op mat 2 ontnamen door met 2 iPads druk heen en weer te lopen voor de mat. Hun dochter bleek een kleine Helga te zijn, waarvan de oogjes heel verkeerd stonden. Dit beest zou zodadelijk mijn nietsvermoedende dochter te grazen gaan nemen. Slik. Helga werd nog even goed geïnstrueerd in haar moedertaal wat al dat zij zeiden al heel naar deed klinken. Ik was op mijn hoede.

De wedstrijd begon en Helga schoot inderdaad direct op haar doel, mijn Meisje, af. Ze had een blik in haar ogen of ze mijn kleine, lieve, schattige, poppige, zoete Meisje wilde vermorzelen. Vader en moeder, gehuld in Judo T-shirt, namen de wedstrijden vanaf 2 verschillende iPads op en schreeuwde onophoudelijk aanwijzingen (althans dat neem ik aan). Het waren heftige kreten en ik stelde me voor dat zij dingen riepen als: verbrijzel haar, mep haar tot moes, vreet haar op, maak haar kapot. Die moeder begon me zo te irriteren, dat er agressieve gevoelens en gedachten bij mij naar boven kwamen die ik nooitt eerder had gehad. Ik wilde die vrouw neerhalen, naast de mat. Ik wilde haar iPad door haar strot duwen, ik wilde haar bril van haar hoofd slaan en ik wilde haar een flinke poffer tussen de ogen geven. Ken je die, dat is een broertje van die, POF! Maar goed, in plaats daarvan liet ik mij uitlokken tot het roepen (meer schreeuwen) van kreten in het Nederlands…. PAK HAAR, GOED ZO GOED ZO, GOOI HAAR OP DE GROND, GOED ZO, GA DOOOOOOR, PAK HAAR!!!!!

Helga kreeg diverse waarschuwingen voor de overtredingen die zij maakte, zoals het bijna killen van mijn Meisje die helemaal vuurrood werd. Helga won de wedstrijd evengoed. Meisje was woest en zo teleurgesteld. Helga’s moeder vond het nodig om direct mij op te zoeken om mij de overwinning van haar beest nog even goed in te wrijven. Want hoe knap was het wel niet dat haar kind had gewonnen terwijl ze een jaar jonger is dan die van mij. Terwijl haar kind waarschijnlijk vanaf haar geboorte in een Oost Europees judo trainings bootcamp is opgegroeid terwijl die van mij nog aan het uitzoeken was of ballet of zwemmen of voetbal iets voor haar was. Ik moest mij zo inhouden en het enige dat ik eruit kon krijgen was : That is amaaaaazing… op mijn meest sarcastische toon.

Meisje stond te huilen omdat zij het niet eerlijk vond gaan, op mat 1 was inmiddels 911 gebeld door de medische hulp, diverse ouders stonden te brullen naar hun kind op de mat en Helga’s moeder liep met een grote glimlach heen en weer. Ik was er helemaal klaar mee. Kut judo! Wiens idee was dit ook alweer? Oh ja… Man… en dus kreeg hij de volle laag en eindigde ik mijn pleidooi met: ze gaat nu lekker op schaken of op servies schilderen ofzo, iets waar de ouders minder fanatiek zijn, minder kans op je nek breken en minder fysiek geweld want dit spo(o)rt niet!

405

Mc Mansion

We zijn verhuisd!

Na een beetje drama afgetopt met wat gedoe, zitten we nu in ons echte Amerikaanse grote mensen Mc Mansion…! Wat is het groooooot! Maar wat is dat fijn…!!! Ik had nooit gedacht dat ik zo’n joekel van een huis wilde… ik dacht alleen maar aan mijn schoonmaakkunsten die ik zou moeten loslaten op al die ruimte. Maar we hadden weinig keus in huurhuizen en na bijna 3 jaar hier zijn we ook gewoon gewend geraakt aan meer ruimte en dus hebben wij nu toch ook een kantoor, een speelkamer, 2 woonkamers, een kelder met giga bios scherm, een woonkeuken, 4 slaapkamers, 2 badkamers, 4 wc’s, een garage voor 3 auto’s en een gigantische tuin… (grasmaaien YIKES). En dat betekent ook dat we inmiddels 3 banken en 2 eettafels met stoelen hebben. Hoe moeten wij ooit nog terug naar Nederland?!!

Mijn nieuwste Dyson met 20 minuten volle kracht zuigvermogen redt het net om de begane grond (in 3 kamers maar vloerkleden/tapijt) en de trap te doen en dan heb ik echt mijn sneakers aan en ren ik met de Franse slag door het huis. Belachelijk veel ruimte natuurlijk, maar wat is het heerlijk! Welcome to my crib eat your heart out.

En precies zoals je dat in een Desperate Housewife achtige straat zou verwachten, stonden dag 2 al buurvrouwen a la Bree van de Kamp voor de deur met zelfgebakken cupcakes en een courgettte/choc chip brood. Een andere buurvrouw reed tegelijkertijd op een racefiets voorbij met zonneklep en zonnebril en gilde nog even: Welcome to the neigborhood!!

Toen we onze naaste buren vertelden dat we een speeltoestel in de tuin gingen bouwen, verwachtten wij reacties als: Waar ga je die bouwen? Hoe hoog wordt het precies? Welke kleur ga je het schilderen … de reacties waren echter alleen maar : Wat leuk! Wat zal ze daar veel plezier van hebben. Wat een beetje extra ruimte al niet met je doet… En dat voelen we echt zo. Iedereen heeft hier letterlijk meer ruimte en dat werkt echt door in mensen. Mensen zijn minder opgefokt, gunnen elkaar meer, maken zich minder druk om onbelangrijke dingen, heel prettig!

Tegenover ons woont een gezin met een meisje net zo oud als ons Meisje. En dus iedere dag al playdates. Ideaal zo’n giga kelder waar ze inmiddels een dorp van speeltentjes hebben gebouwd.

Deze zomer voor het eerst niet 3 a 4 weken naar Nederland. Dat houdt in dat ik Meisje 12 weken lang moet entertainen…. Daar komt vast een blog uit voort, watch this space 😉

bree

 

 

 

 

Verhuizen

“Ons” huis staat te koop. En als huurders moeten wij alle medewerking verlenen aan bezichtigingen. En dus moet deze Desperate Huismus steeds gewapend met stofzuiger, poetsdoek en dweil het huis tip top houden. Inmiddels heeft mijn stofzuiger gelukkig wel een upgrade gehad… ik ben van het cargo naar het first class modelletje gegaan… Een supersonische draadloze turbo 16 v sport Dyson, die als hij volledig is opgeladen slechts 20 minuten zuigt. Top, ik was nl toch niet van plan langer te besteden aan stofzuigen. En dus ren ik door het huis achter mijn stofzuiger aan, ruim ik alles op, lees: ik tief van alles in kastjes en laatjes in de hoop dat ze die niet openmaken. Hond wordt in de kooi gestopt, mijn bh’s worden van het wasrek gehaald, de wc geef ik nog een spraytje dennengeur en alle laatste rondslingerende meuk smijt ik nog snel in mijn auto.

Tijdens iedere bezichtiging moeten wij onszelf een uur vermaken. Bij 5 bezichtigingen op een dag wordt dat best vervelend… Het feit dat een ander in je huis is, terwijl je er zelf niet bij bent… Er hangt een sleutelkastje aan de deur en mensen komen met hun aankopende makelaar kijken. “Onze” makelaar is er dus niet bij. Zullen die mensen mijn kastjes opentrekken? Zullen ze aan de hond zitten? Zullen ze onze foto’s uitgebreid bekijken. En die mensen zullen toch niet met smerige schoenen naar boven gaan (waar wij vloerbedekking hebben)? De verhuurder had voor “booties” gezorgd, van die zwembad hoesjes voor om de schoenen. Maar na de eerste bezichtigingen begon ik mij grote zorgen te maken… ik zag geen gebruikte hoesjes liggen… als dat maar niet betekende dat men op BLOTE VOETEN door mijn huis loopt… Gedverdegedver… als ik iets vies vind zijn het de blote voeten van een ander… op mijn vloer… op mijn vloerbedekking… van die voeten die de hele dag in van die goedkope nep lederen schoentjes hebben lopen zweten en die dan van die voet afdrukken achterlaten op mijn vloer. Ik weet niet wat ik erger vind… dat je met je vieze schoenen op de vloerbedekking loopt of dat je je schoenen uittrekt en op je blote kakken mijn vloer vervuilt… jakkes!

Soms wachten we gewoon aan de overkant en bekijken we wie er “ons” huis komt bekijken. We hebben alle soorten en maten al gezien. Gisteren zaten we in de auto aan de overkant van de straat toen kijkers de garage open deden en ook weer dicht deden. Ik kon het niet laten om vanuit de auto even op de garage knop te drukken, zodat de deur weer omhoog zou gaan. Of zullen ze het huis daardoor nu niet kopen, omdat de garagedeur kapot is?! ;-)))

Hoe dan ook… de meest gekke dingen gebeuren sinds dat bord in de tuin staat. Mensen denken dat ze het recht hebben om ’s morgens om 8 uur door je ramen te gluren, foto’s te maken, gewoon je hek open te maken en in je tuin te gaan kijken en op de muren te kloppen… Ik kan niet wachten tot “ons” huis verkocht is en het klaar is met kijkers…

Minder dan een maand tot we zelf gaan verhuizen, yikes! Time flies…

The bullet is through the church part 2

Nou… zoals de titel al aangeeft… de kogel is door de kerk…we blijven nog!! Helemaal blij!! Man is per gisteren begonnen met een nieuwe functie, waardoor we hier voorlopig nog kunnen blijven en we hopen zelfs ooit een green card te bezitten. We waren nl echt nog helemaal niet klaar om weer terug naar Nederland te gaan. Zullen we dat ooit zijn, vraag ik me nu meteen hardop af?! Maar na ons meest recente tripje; 15 middelvingers, mensen die voordringen bij de kassa, getoeter, gezucht en gesteun, kleine huizen en tuinen, weinige ruimte, waren we het er weer over eens, Amerika is ons thuis nu! Hier voelen we ons gelukkig, veilig, op ons gemak, niet opgejaagd, gewoon super!

Met het blijven kwam ook het volgende puntje… een nieuw huis. Onze huurbaas wilde nl echt gaan verkopen en of we even zsm iets nieuws wilde vinden. Nou, ach, dat wilden we wel. We zaten immers alweer bijna 3 jaar op dezelfde plek… changez! Ik bedoel, straks komt de sleur erin en verliezen we ons vakantiegevoel hier, we willen dat voorkomen en gaan verhuizen voor het allemaal normaal wordt ;-). En dus weer op huizenjacht. Weet u nog het stukje dat ik 3 jaar geleden schreef?! Over dat de huizen allemaal zo idioot groot zijn? Nou… na bijna 3 jaar hier, lijken die idioot grote huizen opeens een stuk kleiner, zo gek;-) En we hebben nu opeens ook gewoon meer ruimte nodig (denken we). Een garage voor 2 auto’s is nl wel klein, met 2 grote Amerikaanse auto’s en nog een aantal fietsen erin. En dus op zoek naar een huis met een garage voor 3 auto’s. MTV’s Welcome To My Crib is er niets bij. Via via vonden we gelukkig heel snel een nieuw huis, de huizenmarkt is hier nl gekkenhuis, alles vliegt weg. Een huis met een garage voor 3 auto’s, een apart kantoor, nog een paar aparte kamers (wat moet je ermee), een basement met bioscoop, een aparte waskamer, een gigantische master bedroom met een inloopkast waar je in kunt verdwalen. En wie moet dat allemaal schoonhouden?! Juist ja, ondergetekende… We hebben niet eens genoeg meubels om dat Mc Mansion te vullen. Maar het is een mooi huis, in een mooie wijk, met minder drukke straten voor meisje om lekker Nederlands buiten te spelen en zelf rondjes te fietsen.

Met het nieuwe huis, de nieuwe functie van Man en een nieuwe school voor Meisje met het speciale programma voor hoogbegaafde kindjes waar ze voor geselecteerd is, gaan we gewoon met veel zin aan Avontuur Part 2 beginnen.

 

 

BZV 2017

bzsNa maanden wachten, was het dan eindelijk weer zover… Boer Zoekt Vrouw. De internationale versie! Ik kijk hier nooit Amerikaanse TV, de TV die wij hebben is niet eens aangesloten, maar ik smul van Nederlandse programma’s zoals ‘Helemaal het Einde’, ‘Het Beste voor je Kind’ en dus ook BZV.

De eerste aflevering had ik Meisje ook gek gemaakt om met mij te gaan kijken. Datende boeren sprak haar ook wel aan en dus lagen we samen in pyjama in bed met de laptop om via Uitzending Gemist naar BZV te kijken.

Als echte meiden lagen we natuurlijk te kletsen tijdens de uitzending. Meisje vond boer Herman wel erg aantrekkelijk en ik reageerde zeer verbaasd. Oh ja, wat vind je dan zo leuk aan hem? Nou gewoon zei meisje, hij is lief en heeft een lief gezicht. Tja, zo had ik er nog niet over nagedacht. Ik kreeg al rillingen van die foute lok en dan nog die spleet tussen de tanden en dat zeikerige stemmetje… en dan heb ik het nog niet eens over zijn trompet en de korpsmuziek waar hij graag naar luistert. Bovendien bakt hij frambozentaarten voor zijn moeder. Nee, erg opgewonden word ik daar niet van, ik wil wel wat mannelijkers. Geef mij maar Boer Marc… die heeft een heel hoog Fishermansfriend gehalte. Ik zie hem al staan op het voordek, met zijn donkerblauwe kabeltrui aan, een baardje van een paar dagen en die dromerige ogen… zucht…

Maar na gisteren aflevering 3 te hebben gekeken, begrijp ik pas hoe oppervlakkig ik eigenlijk ben geweest 😉 Want die Marc is toch best vermoeiend hoor. Make up your mind! Wil je blond of bruin, wil je koffie of thee, wil je vis of vlees?! Beetje peper in de je reet en gaan. En kiest hij nu puur voor padvinder meisjes die zullen overleven in zijn Zambiaanse zooi of zal hij ook op gevoel kiezen? Dat kun je een leuk koppie hebben, maar op dit moment denk ik dat ik toch zelfs liever met die kalende grapjas in de middle of nowhere in Canada zit dan met de Marc aan de visvijver. Misschien dat ik zelfs met Herman bij zijn moeder aan de keukentafel zou plaatsnemen, nadat ik hem eerste even voor een knipbeurtje heb meegenomen. Maar het idee dat hij nog nooit een vriendinnetje heeft gehad, schrikt me toch ook wel weer af.

Ik kan niet wachten tot het weer zondag is… ben heel benieuwd hoe dit verder gaat!!!